Recenzja głośników MTD TUG

Damon Runyon mógł zrobić coś wielkiego z nazwiska Francesco Dente, „dente" to po włosku te emaliowane rzeczy w twoich ustach. Tak więc, gdyby Francesco przeniósł się do Nowego Jorku i dołączył do Mafii, prawdopodobnie byłby znany jako „Frankie the Tooth”. Ale on nie mieszka w Nowym Jorku i nie jest gangsterem. Zamiast tego produkuje głośniki we Włoszech i może być jedynym tam twórcą, który ma odwagę nie zdzierać zaokrąglonego stylu Sonus Faber. Wszystkie jego głośniki MTD mają obudowy w kształcie ściętych piramid i nigdzie nie można ich zobaczyć nawet po kawałku rzeźbionego orzecha.

„Splinter” to trafne słowo, ponieważ pożyczyłem do recenzji tę samą parę, której MTD używało na Hi-Fi Show na Heathrow we wrześniu ubiegłego roku, a kosmetycznie były gorsze do noszenia. Ale MTD nadal były przystojne w całej swojej mahoniowej chwale; odpryski i wgniecenia przygotowały je tylko na The Antiques Roadshow około 2040 roku.

Dente, osoba wybredna i wyrafinowana, wydaje się mieć obsesję na punkcie wibracji i rezonansu. Oprócz obudów obwiopiramidowych oznacza brak równoległych boków, a co za tym idzie zminimalizowanie wewnętrznych fal stojących – jest wykonany z wyjątkowo gęstego wielowarstwowego drewna liściastego, jak sądzę) ma zastosowanie w budowie łodzi.

Nazywany Lariphon materiał składa się z krzyżujących się warstw drewna z warstwą środkową uformowaną z gumy impregnowanej ołowiem. Tłumi to wszelkie szczątkowe wibracje, jednocześnie izolując wnętrze głośnika od częstotliwości radiowych. (Nie próbowałem MTD obok telewizora, aby sprawdzić, czy ekranowanie zapobiegnie zazielenianiu twojego Trinitron. Przepraszam.) Materiał jest starannie obrabiany przy użyciu specjalnych technik frezowania, a do mocowania ścian szafy używany jest specjalny środek wiążący. Dostępne są cztery wykończenia o wysokim połysku, w tym heban, mahoń, „naturalny” (który wygląda jak jasny dąb) i coś, co nazywa się Palissandro, czerwonawe wykończenie, którego mój Collins Gem nie definiuje, ale które może być palisandrem.

(nazwa pochodzi od małych łódek, które działają znacznie poza to, co sugeruje ich rozmiar) w katalogu, który ma szpiczasty nos, który mierzy []

Przeczytaj więcej o TUG-ach MTD na stronie 2.

Montowany z przodu MTD TUG 19 mm 5 cali (zgodnie z tym, co oznaczałoby wzmocnienie/obniżenie przełącznika MTD 5Według Dente, przydaje się to, gdy głośniki są używane blisko ściany, gdy basy są wzmocnione, a wysokie przeciążone. Ale – mimo że podczas moich odsłuchów kolumny były dobrze ustawione w pomieszczeniu
Maniacy części będą zachwyceni ciężką pod względem komponentów zwrotnicą (działającą z częstotliwością 5,6 kHz). Unikając modnych nazw marek, ale nie idąc na łatwiznę, Dente wypełnił tablicę smakołykami mil-spec, jak się dowiedziałem, kiedy rozebrał głośnik w moim studio, żebym mógł popatrzeć. Wśród składników znajdują się cewki z rdzeniem powietrznym wykonane z podwójnie izolowanej miedzi, która została „poliestrowa katalizowana przed wibracjami”, wysokonapięciowe/wysokoprądowe metalowe kondensatory polipropylenowe MKP oraz nieindukcyjne rezystory „zbrojone” dużej mocy; wszystkie części są określone do 1%.

Jeśli chodzi o specyfikacje, TUG nie jest bestią, niż myślałem, że będzie, częściowo dlatego, że Dente nie chciał wykluczyć stosowania wzmocnienia lampowego. Średnia impedancja TUG, obejmująca 28 wartości mierzonych w jednej trzeciej oktawy, wynosi 11,5 oma; czułość wynosi 96dB w odległości 1m dla 2,83V (0,70W). Firma twierdzi, że maksymalne osiągalne SPL to 124dB, ale nie byłem nawet skłonny kwestionować tego. Wystarczy powiedzieć, że poziomy odtwarzania nigdy nie były problemem. Gdyby właściciele chcieli przetestować to twierdzenie, TUG rzekomo będzie obsługiwał 250 W, a tylko 194 z nich potrzeba, aby osiągnąć punkt 124 dB.

Nieprzyzwyczajony do głośników tak pozytywnie towarzyskich w ich chęci współpracy z wszelkiego rodzaju wzmacniaczami, mogłem używać wszystkiego, od soczystego, ale niskiej mocy zintegrowanego wzmacniacza lampowego Unison Research Simply Two po monstrualne monobloki Krell MDA300. W moim pokoju odsłuchowym o wymiarach około 4×7,5m nie byłem w stanie sprawić, by głośniki krzyczały z bólu. Rzeczywiście, musiałem popracować nad zrobieniem nawet klipu Simply Two z jakimikolwiek słyszalnymi wskazówkami. Mówiąc wprost, TUG jest łatwym, wydajnym obciążeniem, które pozwala mu pracować w systemach z nawet najskromniejszymi końcówkami mocy.

TUG nie będzie tolerował żadnej surowości poprzedzającej go w łańcuchu. Jestem pewien, że miałem już do czynienia z głośnikiem wysokotonowym SEAS-a, ale nie przypominam sobie, żeby z taką łatwością wpadał w antagonizm rysowania tablicy. To wcale nie jest związane z poziomem. Głośnik wysokotonowy po prostu nie poprawia, nie maskuje ani nie ignoruje ostrości, jasności ani sybilantów… a mimo to utrzymywałem przełącznik pod głośnikiem w jaśniejszej z dwóch pozycji. Czemu? Ponieważ, oprócz brzmienia „ciemniejszego”, wolniejszego i mniej szczegółowego, pozycja -5dB wydaje się również wpływać na możliwości obrazowania. A TUG, dzięki nachylonej i zwężającej się przegrodzie, zapewnia obrazy lepsze niż głośnik o jego sześciennej objętości. Ucieszyło mnie to, że potrafi pozycjonować dźwięki z umiejętnością LS3/5A, z prawie taką samą trójwymiarowością.

Tam, gdzie TUG wyraźnie przewyższa mini-systemy, jest poniżej. Kubatura, port, czułość i martwa obudowa współpracują ze sobą w reprodukcji wolnego od rozmazywania, szybkiego i głębokiego basu. Choć nie tak bogaty, jak Ruark Equinox w podobnej cenie, TUG zbliża się do brytyjskiego cudu pod względem wpływu i kontroli.