Oglądanie startu smoka załogi SpaceX oczami „wyzwania” (i jego dziecka)

Głęboko w brzuchu poczułem ciężkie uczucie. To wewnętrzne miejsce, o którym jesteś naprawdę świadomy dopiero wtedy, gdy twój umysł przekona twoje ciało, że może się zdarzyć coś strasznego. Nie, nie mogłem. Będzie. Przeszłe doświadczenia przeważają nad zdrowym rozsądkiem i zaufaniem, a wspomnienia powracają.

Ranek padał deszczem, ale gdy zbliżała się pora lunchu, pojawiło się słońce. Powietrze na przedmieściach Bostonu było rześkie i zimne – to norma pod koniec stycznia. Moi koledzy z drugiej klasy i ja nie zastanawialiśmy się nad pogodą, gdy siedzieliśmy w naszej klasie. Tygodniami, zarówno przed, jak i po przerwie zimowej, poznawaliśmy program kosmiczny. Wszystko to doprowadziło do ważnej okazji, kiedy Christa McAuliffe, nauczycielka ucząca w New Hampshire, poleciała w kosmos. Ona też dorastała na przedmieściach Bostonu i była sygnałem dla nas wszystkich siedzących w wyłożonej linoleum klasie, że pewnego dnia możemy odbyć własną podróż do gwiazd.

Nasz nauczyciel wjechał na ciężki wózek AV z jednym kołem, które nigdy nie działało prawidłowo. Zawsze wydawał się niebezpiecznie wytrącony z równowagi z powodu masywnego 15-calowego telewizora CRT na górnej półce. Rozmyci dziennikarze w telewizji opowiadali o historycznym wydarzeniu, którego mieliśmy być świadkami, gdy kamera skupiła się na promie kosmicznym Challenger siedzącym na wyrzutni w kompleksie startowym 39B na przylądku Canaveral. Podekscytowanie w pokoju było wyczuwalne zarówno dla dzieci przy ich biurkach, jak i dla nauczyciela w średnim wieku z przodu sali. Wiwatowaliśmy, gdy wahadłowiec przewożony z tyłu zewnętrznego zbiornika paliwa przelatywał przez wieżę i patrzyliśmy z podziwem przez 73 sekundy, aż doszło do tragedii.

12 541 dni później rakieta SpaceX Falcon 9 usiadła na wyrzutni w kompleksie startów kosmicznych 39A na przylądku Canaveral, tuż na południe od 39B, gdy siedziałem na kanapie z moim czteroletnim synem obok mnie, te niespokojne uczucia siedziały jak kamień w brzuchu. 15-calowy monitor CRT na rozklekotanym wózku został zastąpiony obrazem wyświetlanym na moim 100-calowym ekranie Stewarta. System kina domowego z dźwiękiem przestrzennym odtwarzał strumień z aplikacji NASA przez mój Roku zamiast malutkiego monofonicznego głośnika przenoszącego słowa tych rozmytych prezenterów wiadomości z fal radiowych. Ale podekscytowanie było równie namacalne.

Mój syn – nazwany na cześć astronauty Neila Armstronga – kibicował astronautom Bobowi Behnkenowi i Dougowi Hurleyowi, gdy Falcon 9 zabrał ich z 39A. Kamień w moim żołądku uniósł się, gdy samolot osiągnął i minął wyłączenie silnika, gdy Falcon 9 wrócił na Ziemię, a kapsuła Dragon dalej niosła Boba i Douga w kierunku Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, i gdy zobaczyłem nieskrępowaną radość na twarzy mojego syna.

W tygodniach poprzedzających premierę, az całą pewnością od tego czasu, nasz dom był pełen programów i filmów o kosmosie. Nasz syn pochłonął wszystko, co możemy znaleźć w Disney+, Amazon Prime i Netflix o naszym Układzie Słonecznym, wszechświecie i ludziach odpowiedzialnych za podniesienie nas i wydostanie się z naszej własnej atmosfery. Na wyciągnięcie ręki ma absolutną skarbnicę, która zaspokoi ciekawość, którą rozbudziły setki ciężko pracujących naukowców i inżynierów, którzy marzą o czymś poza naszym światem.

W sekcji National Geographic aplikacji Disney+ znajduje się specjalna nazwa Mars: Inside SpaceX, która dokumentuje postęp testów, jakie SpaceX przeszedł dla serii rakiet Falcon, które mój syn zasymilował w swojej świadomości. W odcinku specjalnym opisano kilka spektakularnych niepowodzeń, podobnie jak nowy prototyp statku kosmicznego SpaceX, który został pochłonięty płomieniem dzień przed startem Falcon 9. Podczas gdy te eksplozje mogą wywołać moje wspomnienia Challengera, chociaż logicznie rozumiem, że są bezzałogowe i nie zagrażają życiu ludzkiemu, dla mojego syna są tylko kulami ognia żółtego, pomarańczowego i czerwonego (jego ulubiony kolor), które przypominają mu inny program o słońcu. I ze wszystkim w HD lub lepszej jakości (chyba że masz pecha, aby oglądać przekonwertowane transmisje NASA na DirecTV lub Dish),

Prawdę mówiąc, jestem trochę zazdrosny o doświadczenie Neila. Jak powiedział mi starszy redaktor HomeTheaterReview Dennis Burger podczas rozmowy na temat premiery: „Premiera Challengera wydawała się być nowością nawet w tej chwili, podczas gdy premiera Falcona 9 wydawała mi się historią, przez którą żyję". O ile filmy w wysokiej rozdzielczości z przestrzennymi ścieżkami dźwiękowymi umieszczają nas w samym środku akcji, efekt dla mnie może być jeszcze większy w przypadku wydarzeń ze świata rzeczywistego, ponieważ mój mózg wie, że one rzeczywiście się dzieją.

Moment Challenger mocno zapadł mi w pamięć – oczywiście przez instynktowną reakcję, której doświadczyłem 30 maja. Ale trudno odróżnić, ile z tego wynika z emocji ośmiolatka oglądającego na zenicie lub umysłu 42-latek przeżywa to na nowo.

Tak czy inaczej, silne emocjonalne przywiązanie do tej chwili jest zawsze ze mną w taki sam sposób, w jaki czysta radość Boba i Douga, którzy dotarli na orbitę, pozostanie ze mną – i co ważniejsze, z moim synem. Jestem pewien, że będzie to doświadczenie, które będzie miał przy sobie do końca życia. Nie mogę przestać się zastanawiać, jak jego wspomnienia z tego wydarzenia zostaną ukształtowane przez cyfrową klarowność tego wszystkiego, tak mocno skontrastowaną z rozmytymi obrazami znaczków pocztowych, które nawiedzają wspomnienia z mojej młodości.